Eerste lezing: Exodus 40,16-21.34-38
Evangelie: Matteüs 13,47-53


Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs

In die tijd zei Jezus tot de menigte:
“Het Rijk der hemelen lijkt op een sleepnet
dat, in zee geworpen,
vissen van allerlei soort bijeen bracht.
Toen het vol was trok men het op het strand
en zette zich neer
om de goede vissen uit te zoeken en in de manden te doen,
de slechte echter werden weggeworpen.
Zo zal het ook gaan op het einde van de wereld:
de engelen zullen uittrekken
om de slechten tussen de rechtvaardigen uit te zoeken
en in de vuuroven te werpen.
Daar zal geween zijn en tandengeknars.
Hebt ge dit alles begrepen?”
Ze antwoordden Hem: “Ja.”
Hij zei hun:
“Daarom is iedere schriftgeleerde
die onderwezen is in het Rijk der hemelen,
gelijk aan een huisvader
die uit zijn schat nieuw en oud te voorschijn haalt.”
Toen Jezus deze gelijkenissen geëindigd had,
ging Hij vandaar weg.

Homilie  

In wezen is de Kerk een bijeenbrengen in barmhartigheid van slechten en goeden. Het is een sleepnet met allerlei soort, een allegaartje. De parabel van het sleepnet is eigenlijk van eenzelfde soort als die van het onkruid en de tarwe (Mt 13,30), alleen slaat de parabel van vandaag in de uitleg een andere richting in. Maar de eerste betekenis, de diepere zin van deze parabel is: dat goeden en slechten samen in één sleepnet in de Kerk zijn verenigd en dat er dus geen scheiding wordt doorgevoerd. Wat in de parabel van de tarwe en het onkruid 'uitrukken' wordt genoemd, is in deze parabel het scheiden van goede en slechte vissen. Een scheiding doorvoeren, wat pseudo-Messiaanse bewegingen, ideologische bewegingen doen: een zuivering, een scheiding doorvoeren in de partij, een scheiding aanbrengen tussen de goeden en de slechten, de sterken en de zwakken. Ze grijpen dus eigenlijk vooruit op het oordeel dat alleen God kan vellen. Alleen God kan oordelen en veroordelen.

Dat is het nieuwe aan de boodschap van Jezus. Het nieuwe staat tegenover het oude, tegenover het oude denken van: boontje komt om zijn loontje, oog om oog, tand om tand, schuld moet worden gestraft, het kwaad moet worden uitgedelgd. Het nieuwe is: er wordt een tussentijd ingevoerd, een tijd tussen het bedrijven van het kwaad en het oordeel, een tussentijd van genade, van amnestie, van uitstel. Niet van afstel, maar van uitstel.

"Daarom is iedere schriftgeleerde die onderwezen is in het Rijk der hemelen, gelijk aan een huisvader die uit zijn schat nieuw en oud te voorschijn haalt." Nieuw en oud. Eigenlijk is het evangelie ook al oud; dat Nieuwe Verbond, dat goede nieuws, dat blijde nieuws, wat het woord 'evangelie' betekent, is al tweeduizend jaar oud. Het is dus oud nieuws. Maar nieuw is het door de verrijzeniskracht die er in dat oude woord schuilt. In dat oude nieuws zit een kracht die een mens nieuw kan maken, kan vernieuwen. Een kracht die je nieuwe moed kan geven, een nieuwe schepping van je kan maken. Dat is de machtige mogelijkheid van het Woord van God. Het is allemaal oud, duizenden jaren oud, oud nieuws. Maar het oude nieuws is blij nieuws doordat het je blij kan maken.

Mensen kunnen soms een tijdlang versterkende middelen nodig hebben. Het gewone voedsel bevat dan voor hen niet voldoende vitaminen, eiwitten, enzymen en metalen, en dan nemen ze bepaalde krachtmiddelen tot zich, voedingssupplementen, om er weer bovenop te komen. Nu, wat deze voedingssupplementen zijn voor het lichamelijk welzijn van de mens, is het evangelie voor het geestelijk welzijn van de mens. Het is krachtvoedsel. Met het gewone voedsel en het gewone voedsel voor de geest, hoe mooi, hoe verheven, hoe diep ook, kom je er niet, kom je er niet bovenop.

Als je een retraite doet, of je bent langere tijd in gebed, dan ga je pas merken hoeveel gezond makende kracht er in het evangelie schuilt. Een jong iemand zei mij eens: 'In het evangelie worden allerlei mensen genezen, ik merk zelf bij het bidden ook dat er een genezende kracht van dat woord uitgaat. Er moet nog veel in mij genezen worden en dat laat ik doen in het gebed.' Hoe meer je ervan neemt, des te meer je ervan krijgt. Het is geen welvaartsvoedsel. Het blijkt dat je zonder dat voedsel eigenlijk niet leven kunt.

De Blijde Boodschap is als het Sacrament van de eucharistie, we gaan binnen in een werkelijkheid van zoveel jaar geleden. We noemen het dan ook gedachtenisviering. U viert de gedachtenis van Iemand, u viert een handeling van Iemand van zoveel jaar geleden: "Doet dit tot mijn gedachtenis" (Lc 22,19). Maar in het gedenken van en in het denken aan die oude werkelijkheid worden wij nieuw. Op zo'n moment komt dat wat er vroeger was, nu werkelijk onder ons tegenwoordig met heel zijn geestelijke, vernieuwende kracht. Precies zoals toen, toen het voor de eerste maal gebeurde. Jezus komt nieuw onder ons, om ons nieuw te maken.