Heilige Fabianus, paus en martelaar
Heilige Sebastianus, martelaar
Eerste lezing: Hebreeën 6,10-20 [II 15];
Evangelie: Marcus 2,23-28 [II 16]
Inleiding
Vandaag vieren we de gedachtenis van de martelaren Fabianus en Sebastianus. Beiden hebben hun leven gegeven als bloedgetuigen, als getuigen met hun bloed, met hun leven.
'God zelf is mijn helper geworden.' We zingen het nu nog steeds. Omdat wat het grootste onheil in iemands leven is, nu juist oorzaak geworden is van heil voor allen die Hem gehoorzamen, die naar zijn woord luisteren. Dat is wat we nu gaan doen in de woorddienst, en daarna komt Hij in ons midden met zijn zelfgave.
Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus
Eens ging Jezus op een sabbat door de korenvelden
en zijn leerlingen begonnen onder het gaan aren te plukken.
De Farizeeën zeiden tot Hem:
“Waarom doen ze op sabbat iets wat niet geoorloofd is?”
Hij gaf hun ten antwoord:
“Hebt gij nooit gelezen wat David deed,
toen hij trek had en hij en zijn metgezellen honger kregen?
Hoe hij onder hogepriester Abjatar het huis van God binnenging
en van de toonbroden at, die alleen de priesters mogen eten,
en hoe hij er ook van gaf aan zijn metgezellen?”
En Hij voegde er aan toe:
“De sabbat is gemaakt om de mens,
maar niet de mens om de sabbat.
De Mensenzoon is dus Heer, ook van de sabbat.”
Homilie
Jezus ging door de korenvelden met zijn leerlingen. Zijn leerlingen plukten aren die ze met hun handen uitwreven. Dat hoorde bij hun leven. De ene keer overladen door de hartelijke gastvrijheid van de vrienden van Jezus. Dan ontbrak het hun aan niets. Dan weer waren het Jezus' handen die door de zegen van zijn hemelse Vader een hele menigte te eten gaven. Dan weer was het hongeren. Ze moesten leven van de hand in de tand. Dan leefden zij uit Gods vaderhand, van wat de natuur hun verstrekte. Het was dezelfde God, dezelfde Vader uit wiens voorzienige zorg zij leefden en in wiens hartelijke zorgzaamheid Jezus hen leerde leven. Het had iets van een idylle en dat was het ook: die eenheid van Geest. Jezus en zijn leerlingen, zo levend uit de liefde van de Vader.
Dan wordt die fijne stemming ineens doorbroken: "Waarom doen ze op sabbat iets wat niet geoorloofd is?" Eten mag op sabbat wel, maar eten bereiden mag niet. En dat deden de leerlingen: zij wreven de aren uit om ze te kunnen eten. Mensenwet. Weg goede sfeer. Gelukkig nam Jezus het voor hen op: "De Mensenzoon is Heer van de sabbat."
Zo kan dat gaan: in het klein en in het groot. Twee miljoen jongeren waren een aantal jaren geleden bijeen met paus Johannes Paulus II. Ze scandeerden: 'John Paul II, we love you.' Wat een stemming! Dat was niet van deze wereld. Zij werden boven zichzelf uitgeheven. De heilige Geest. Maar ook daar waren er van die sfeerbedervende opmerkingen van buitenstaanders te horen: persoonsverheerlijking. Mag niet. Fout. Jullie zijn verkeerd bezig. Maar de paus neemt het voor zijn jongeren op: waar zijn jullie voor gekomen? Voor wie komen jullie? Voor Christus!!! En toen de twee miljoen scandeerden: 'John Paul II, we love you', scandeerde hij terug: 'John Paul II, he loves you'.
Een eenheid in de liefde, in de heilige Geest. Eén lichaam, één geest. Maar de geest van de wereld begrijpt dat niet: "Een ongeestelijk mens aanvaardt niet wat komt van de Geest van God. Het is dwaasheid voor hem, hij is niet in staat deze dingen te vatten, want ze kunnen alleen beoordeeld worden in het licht van de Geest" (1 Kor 2, 14).
Maar het gebeurt steeds opnieuw: het contemplatieve leven is een geheim van God, een leven gewijd aan de liefde van God, intimiteit met Hem. Maar ook daar is een voortdurende worsteling met de geest van de wereld. De familieleden, de collega's, de vrienden en vriendinnen. Maar ook op jezelf moet het steeds bevochten worden. Want het is oh zo kwetsbaar: naastenliefde is goed, maar ik laat de kaas niet van mijn brood eten; gehoorzaamheid is goed, maar er zijn ook nog mensenrechten; of alles doen in vereniging met Hem, maar het werk moet wel af. Stilte is goed, maar er moet wel geleefd worden, enzovoort.
