Kerkwijding van de Basilieken van de
                           HH. Apostelen Petrus en Paulus
                                         (eigen lezingen)


Eerste lezing: Handelingen 28,11-16.30-31 [IV 121]
Evangelie: Matteüs 14,22-33 [IV 122]


Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs

Na de broodvermenigvuldiging
dwong Jezus zijn leerlingen in de boot te gaan
en alvast naar de overkant te varen,
terwijl Hij het volk naar huis zou zenden.
Toen Hij het volk had weggezonden,
ging Hij de berg op om in afzondering te bidden.
De avond viel en Hij was daar alleen.
De boot was reeds vele stadiën uit de kust
en werd geteisterd door de golven, want zij hadden tegenwind.
In de vierde nachtwake
kwam Hij te voet over het meer naar hen toe.
Maar toen de leerlingen Hem zo over het meer zagen gaan,
raakten zij van streek
omdat zij een spook meenden te zien
en zij begonnen van angst te schreeuwen.
Maar Jezus zei onmiddellijk tot hen:
“Weest gerust. Ik ben het. Vreest niet.”
“Heer”', antwoordde Petrus,
“als Gij het zijt,
zeg mij dan dat ik over het water naar U toe moet komen.”
Waarop Jezus sprak: “Kom!”
Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe.
Maar toen hij merkte hoe hevig de wind was, werd hij bang;
hij begon te zinken en schreeuwde: “Heer, red mij!”
Terstond stak Jezus zijn hand uit en greep hem vast,
terwijl hij tot hem zei:
“Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld?”
Nadat zij in de boot gestapt waren, ging de wind liggen.
De inzittenden wierpen zich voor Hem neer en zeiden:
“Waarlijk, Gij zijt de Zoon van God.”

Homilie        

Vandaag vieren we het Kerkwijdingsfeest van de basilieken van Petrus en Paulus. In de eerste lezing uit de Handelingen van de Apostelen zien we Paulus op Rome aan gaan, en in het evangelie gaat Petrus naar Jezus toe, over het water, door weer en wind. Paulus zeilt met de wind mee naar Rome: "Doordat er 's anderendaags een zuidenwind opstak, waren we de volgende dag al in Putéoli.” Maar op het meer van Galilea zat de wind tegen: “De boot ... werd geteisterd door de golven, want zij hadden tegenwind.” Paulus krijgt een comfortabel soort gevangenschap: “Na onze aankomst in Rome kreeg Paulus verlof op zichzelf te wonen met de soldaat die hem bewaakte. Volle twee jaren vertoefde hij in een eigen huurwoning en ontving allen die bij hem kwamen.” Petrus loopt over de golven naar Jezus toe: “Petrus stapte uit de boot en liep over het water naar Jezus toe." De boot, het laatste beetje houvast op dat onzekere, onveilige, water geeft hij ook nog op. Dat is het beeld van de Kerk in onze wereld, en in het bijzonder van het Petrus-ambt.

Alexandrië, Syracuse, Putéoli, Forum Appii (65 km van Rome) en Tres Tabernae (49 km van Rome). Het enige vaste punt op de reis van Paulus waren de broeders: "Daar troffen wij de broeders aan. … Ook vandaar kwamen de broeders." Het was een oriëntatiepunt zoals de kust dat is voor een schip: herkenbaar, vertrouwd en toch vreemd, op een afstand. Je hebt er geen houvast, je vaart er langs, je bent overgeleverd aan het spel van de elementen, aan de machten van deze wereld, zoals de kolos van de Romeinse macht die Lucas probeerde gunstig te stemmen door te benadrukken, dat "Paulus in alle vrijmoedigheid en zonder enige belemmering in Rome onderricht gaf in de leer over de Heer Jezus Christus."

Maar iedereen weet wat er na "die twee volle jaren" is gebeurd. Er ging een arrestatiebevel uit van keizer Nero tegen alle christenen. Onveilig was het dus ook voor Paulus daar in Rome, onveilig als een schip in de storm. Onveilig, of liever: waaghalzerig, zoals Petrus op de golven. Wie de geschiedenis van de Kerk overziet en de crises meet, vraagt zich verbaasd af hoe de Kerk er iedere keer weer bovenop is gekomen. Dat gebeurt door een bovennatuurlijke macht, door Jezus die zijn hand naar Petrus uitstak.

Zo kan het ook met het scheepje van je ziel gaan. Je bent alle oriëntatie kwijt en overgeleverd aan het spel van de hartstochten, van de gevoelens. Je bent de richting kwijt. Heel die harmonie van vroeger dagen is aan flarden. En je weet echt niet hoe je die zou kunnen terugkrijgen. Dat hoeft ook niet. Als je maar vasthoudt aan het geloof in Hem. Wat er ook gebeurt: laat Hem niet los. Hij is je enige werkelijke vaste punt, Hij is als een rots in de branding van deze wereld. Van Hem heeft Petrus die naam gekregen: een rots te zijn in de branding van de wereld. Die kracht heeft Jezus aan zijn Kerk gegeven in het Petrusambt en "de poorten der hel zullen haar niet overweldigen" (Mt 16,18).