Eerste lezing: Sirach 44,1.9-13
Evangelie: Marcus 11,11-25


Inleiding  

Wij leven als het ware in twee rijken: het rijk van deze wereld en het Rijk van God, we leven in dit land en dit volk, maar tegelijkertijd leven wij in het land van God. Hij is de Heer! Dat is het eigenlijke, het komende, het ons toekomende rijk. Dat land wordt helemaal beheerst door de Heer, door zijn Naam, door zijn Persoon. Hij is het. Hij is het nu al. Hem maken wij groot, Hem verheerlijken wij en mogen wij nu aanbidden met het offer van zijn Zoon.
Belijden wij dan eerst onze schuld om deze heilige Geheimen goed te kunnen vieren.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Marcus

In die tijd trok Jezus Jeruzalem binnen, de tempel in.
Nadat Hij alles in ogenschouw had genomen keerde Hij,
omdat het al laat was met de twaalf naar Betanië terug.
Toen zij de volgende dag Betanië verlaten hadden,
kreeg Hij honger.
Hij zag in de verte een vijgenboom in blad staan
en ging kijken of Hij er misschien iets aan kon vinden;
maar bij de boom gekomen vond Hij niets dan bladeren;
het was trouwens niet de tijd van de vijgen.
Daarom richtte Hij Zich tot de boom en zei:
“Niemand zal in eeuwigheid nog vruchten van je eten!”
Zijn leerlingen hoorden dat.
Toen ze in Jeruzalem kwamen, ging Hij naar de tempel
en begon de kopers en verkopers het tempelplein af te jagen;
Hij wierp de tafels van de geldwisselaars
en de stoeltjes van de duivenverkopers omver
en ook duldde Hij niet dat nog iemand
enig voorwerp over het tempelplein droeg.
En Hij gaf hun als verklaring:
“Staat er niet geschreven:
Mijn huis zal een huis van gebed worden genoemd
voor alle volkeren?
Maar gij hebt er een rovershol van gemaakt.”
De hogepriesters en schriftgeleerden die dat gehoord hadden,
zochten een mogelijkheid om Hem ter dood te brengen.
Ze vreesden Hem namelijk,
omdat heel het volk verrukt was over zijn leer.
In de avond verlieten zij de stad weer.
's Morgens kwamen zij langs de vijgenboom
en zagen dat hij tot de wortel verdord was.
Petrus dacht weer terug aan het gebeurde en zei:
“Meester, kijk! De vijgenboom die Gij vervloekt hebt, is verdord.”
Jezus antwoordde hun:
“Hebt geloof in God.
Voorwaar, Ik zeg u:
Als iemand tot deze berg zegt:
Hef u op en stort u in zee,
en als hij in zijn hart niet twijfelt,
maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt,
voor hem zal het werkelijkheid worden.
Daarom zeg Ik u:
Alles wat ge in het gebed vraagt,
gelooft dat ge het al verkregen hebt, en ge zult het verkrijgen.
Hebt ge iets tegen iemand, terwijl ge staat te bidden,
vergeeft het dan,
opdat ook uw Vader in de hemel
u uw tekortkomingen moge vergeven.”

Homilie  

Je hebt beroemde mensen die in de herinnering voortleven, en je hebt anderen aan wie nooit meer wordt gedacht, die verdwenen zijn, als hadden ze nooit bestaan. Van die eersten wordt gezegd, dat ze "vrome mannen waren; hun rechtvaardige daden werden niet vergeten." Het is zoals in Israël: de natuur blijft behouden als zij de gave van de bovennatuur opneemt. Kijk maar naar die vijgenboom. Hij geeft geen vrucht, niets dan bladeren, daarom vervloekt Jezus hem. En zo is het met heel Israël en met iedere mens. Als de natuur zich niet laat verheffen door de gaven van God, zal ook de natuur worden verwoest. Daarom wordt Israël een verdorde boom. Jeruzalem zal worden verwoest en van de tempel zal geen steen op de andere blijven.

Jezus wil doen begrijpen dat een levende tempel, Israël, zich heeft laten verontreinigen door menselijke gedachten, tijdelijke belangen en daarom zal er een dag komen waarop de tempel zal worden verwoest en Israël verstrooid.

Maar de Kerk neemt het van Israël over. Jezus staat voor ons. Ben ik een verkoper van menselijke ideeën of ben ik een levende tempel van aanbidding en van liefde? Hij is de vrucht van de schoot van Maria, maar Hij is ook de vrucht van de schoot van heel het menselijke gezin. Laten wij Hem ook tot vruchtbaarheid komen? Komt de vrucht ook tot bloei? Er is zaad, het Woord van God wordt in de akker van uw hart gestrooid, maar komt er ook vruchtbaarheid, zet het zaad ook vrucht? Komt het ook werkelijk tot iets van Christus, geeft u Hem de kans Zich in uw hart te vestigen met zijn gedachten, zijn gevoelens?