Nadat Maria ongeveer drie maanden bij Elisabet gebleven was,
keerde zij naar huis terug.
Homilie
"In die dagen reisde Maria met spoed naar het bergland. … Elisabet werd vervuld met de heilige Geest en riep uit met luide stem …" Het evangelie van vandaag lijkt ons geen goed voorbeeld te geven. Ze hebben haast - haastige spoed is zelden goed - en ze roepen luid, en in onze tijd zijn de mensen toch al zo druk en zo haastig, van louter haast struikelen ze over hun eigen benen, overal stress, drukte, lawaai, zo zelfs dat er in onze maatschappij een tegenbeweging op gang is gekomen die pleit voor 'onthaasting'.
Wat moeten we nu met die spoed van Maria en het luide spreken van Elisabet? Maria reisde nog wel naar het bergland. Bij het beklimmen van zo'n helling is haastige spoed juist heel verkeerd, dat houdt een mens niet lang vol, zo de wetten van de zwaartekracht te tarten. Om de zwaartekracht te overwinnen heeft de mens een lift nodig. Maar Maria reisde met spoed, alsof de wet van de zwaartekracht voor haar niet bestond, het leek wel of het zware van de aarde, het teneerdrukkende, werd opgevangen door een andere kracht, dezelfde kracht die het kindje deed opspringen in de schoot van Elisabet, dezelfde kracht die Elisabets stem een ongewone luidheid gaf. "Elisabet werd vervuld met de heilige Geest en riep uit met luide stem…"
Nog voor er iets gezegd werd, had de heilige Geest al bezit genomen van de personen die gaan spreken. Zoals het was bij de boodschap van de engel: "Zie, gij zult zwanger worden en een zoon ter wereld brengen …” (Lc 1,31).“Hoe zal dit geschieden daar ik geen man beken?” Als antwoord op het menselijke onvermogen komt dan het woord van de engel: “De heilige Geest zal over u komen en de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen” (Lc 1,35). Het was niet Maria zelf die haar voeten snelheid gaf en lichtheid. Er was haar een teken gegeven: “Weet dat zelfs Elisabet, uw bloedverwante, in haar ouderdom een zoon heeft ontvangen, en ofschoon zij onvruchtbaar heette, is zij nu in haar zesde maand, want voor God is niets onmogelijk" (Lc 1,36-37). Maria wordt ertoe getrokken het teken dat God haar geeft in ogenschouw te gaan nemen. Daartoe wordt zij door de heilige Geest aangezet, getrokken als door een magneet.
Als de herders de Blijde Boodschap verkondigd wordt: "Heden is u een Redder geboren, Christus de Heer, in de stad van David. En dit zal voor u een teken zijn: gij zult het pasgeboren Kind vinden, in doeken gewikkeld en liggend in een kribbe (Lc 2,11-12), haasten zij zich om te gaan zien wat hun gezegd is. “Zodra de engelen van hen waren heengegaan naar de hemel, zeiden de herders tot elkaar: Komt, laten we naar Betlehem gaan om te zien wat er gebeurd is en de Heer ons heeft bekend gemaakt. Zij haastten zich er heen en vonden Maria en Jozef en het pasgeboren Kind dat in de kribbe lag. Toen ze dit gezien hadden maakten zij bekend wat hun over dit Kind gezegd was" (Lc 2,15-17).
Mensen kunnen vanuit hun eigen geest worden aangezet om haast te maken. Mensen kunnen vanuit hun eigen geest worden bewogen om luid te spreken, maar blijkbaar kunnen mensen ook door de heilige Geest, door de kracht van de Allerhoogste, tot spoed worden bewogen. "Toch liep Petrus ijlings naar het graf” (Lc 24,12). Ook de Emmaüsgangers “stonden onmiddellijk op en keerden naar Jeruzalem terug (Lc 24,33). Zij hadden die hele reis gemaakt en waren moe, ze hadden de Vreemdeling die hen vergezelde uitgenodigd bij hen te blijven: “Blijf bij ons, want het wordt al avond” (Lc 24,29), maar toen ze het gebaar van de Heer zagen, het breken van het brood en zij Hem herkenden, stonden zij onmiddellijk op en keerden naar Jeruzalem terug en “daar vonden ze de elf met de mensen van hun groep bijeen. Dezen verklaarden: de Heer is werkelijk verrezen, Hij is aan Simon verschenen" (Lc 24,33-34). Snel, met spoed, gedreven door een Geest, niet van menselijke haast en drukte, geen gedrevenheid door eigen geest, maar door de heilige Geest.
Heel dit evangelie is vol van de heilige Geest. Niet alleen Elisabet sprak met luide stem, geïnspireerd door de heilige Geest, ook het Magnificat moet je beschouwen als gesproken met een profetisch stemgeluid, en eigenlijk zegt Maria precies hetzelfde: 'niet menselijke kracht, maar Gods kracht heeft mij verheven.' Het is Gods kracht die werkzaam is in de geschiedenis, het is Gods kracht die Israël in de greep heeft genomen. Het is Gods kracht die heersers hun troon ontneemt en de geringen verheft. Een kracht, maar een zachte kracht, een kracht van barmhartigheid. "Gedachtig zijn barmhartigheid voor eeuwig jegens Abraham en zijn geslacht, gelijk Hij had gezegd tot onze Vaderen"
Voor die kracht heeft Maria zich opengesteld. Het verlangen van heel de mensheid naar God vervulde haar hart en daarom antwoordde zij: "Mij geschiede naar uw woord." 'Kom heilige Geest, open hemelen, aarde scheur uiteen.' Dan kan de Geest komen.
Zo mag het ook nu zijn. U hebt naar het Woord geluisterd, uw hart is opengegaan, en nu mag u het Woord ontvangen in vleesgeworden gedaante.
