Bezoekt U voor het eerst deze site? Leest U dan eerst de inleiding. Hier vindt U aanwijzingen voor het gebruik van onderstaande tekst.

Beginnen de eigen gesteltenis te verzorgen door de geest wat te laten rusten bij Hem. God groter laten zijn dan alles wat me bindt: door bij alles wat me vasthoudt, me af te vragen: kan God daar niet voor zorgen?

Een paar passen van de plaats van het gebed me zijn tegenwoordigheid te binnen brengen. In het geloof zien hoe Jezus nooit alleen komt. Altijd is Hij één met zijn Vader. Jezus en de Vader zijn niet slechts één in gedachte en in doen, maar ook in liefde. Dat is de heilige Geest. Ik maak een gebaar van eerbied, bijvoorbeeld door langzaam een kruisteken te maken en langzaam de namen van de drie goddelijke Personen uit te spreken en daarbij steeds te geloven, dat door een goddelijke Persoon bij zijn Naam te noemen, Deze dan ook daadwerkelijk komt. Precies zoals wanneer wij de naam van een dierbaar iemand noemen.

Ik neem de houding aan van het gebed, liggend, zittend of geknield, maar niet bewegen en zo min mogelijk zien bewegen om zo gevoeliger te worden voor de innerlijke bewegingen. En dat dan ook vragen als een genade voor heel mijn leven, dat al mijn bedoelingen, daden en werkzaamheden zuiver geordend mogen zijn in dienst en lof van zijn goddelijke Majesteit.

De geschiedenis: Jezus staande aan de grens van zijn leven neemt afscheid van zijn leerlingen. Hij doet het uiterste om ze niet verweesd achter te laten. Hij belooft hun zijn eigen Geest. Die geschiedenis gaat door: in de grenssituaties wordt ons de heilige Geest op een bijzondere wijze gegeven, bijvoorbeeld in vervolging: "op dat ogenblik zal de heilige Geest u leren wat gij moet zeggen" (Lc 12,12).

De plaats: de zaal van het laatste avondmaal en de situaties van afscheid in mijn eigen leven.

De bijzondere genade: een innerlijke kennis van Jezus, niet naar het vlees, naar louter menselijke maatstaf (2 Kor 5,16), maar in zijn bovenmenselijke werkelijkheid, in één Geest verbonden met zijn Vader.

 
"In zijn afscheidsrede zei Jezus tot zijn leerlingen..."

De situatie waarin deze woorden gezegd werden, is die van het afscheid, van het afscheid voor het leven, voor dit leven. Het is dus een grenssituatie. Jezus staat aan de grens van deze wereld. Ook het gebed is een grenssituatie. Wij leren er de grenssituaties van ons leven met vertrouwen te beleven. Het pijnlijk afscheid nemen van deze wereld wordt verlicht door het perspectief: het is een terugkeer naar de Vader (Joh 13,1.3). Daarom zouden wij er blij om moeten zijn, dat Jezus weggaat, "want de Vader is groter dan Ik" (Joh 14,28). En anders zou ook de heilige Geest niet kunnen komen: "als Ik niet heenga, zal de Helper niet tot u komen" (16,7). Hier is het goed om me de afscheidssituaties van mijn leven te binnen te brengen, ook al die situaties waarin menselijke verwachtingen werden doorkruisd. Was er toen ook hoop en geloof in een Vader-God?

 
"Nog veel heb Ik u te zeggen, maar gij kunt het nu nog niet dragen."

Hoe doorbreken wij onze onontvankelijkheid voor de heilige Geest? Hoe worden de woorden van het evangelie voor ons "geest en leven"? (Joh 6,63). Door aan aardse idealen en verwachtingen af te sterven, door in Jezus geen aardse gelukmaker te zoeken. Wij ervaren de heilige Geest in de mate dat wij ons zelf verlaten, "uit onze eigenliefde, eigenwil en eigenbelang uitgaan" (Ignatius van Loyola, Geestelijke Oefeningen nr. 189).
Dan merken we hoe God ons gelukkig maakt door de heilige Geest die in ons hart is uitgestort.

 
"Wanneer Hij echter komt, de Geest der waarheid, zal Hij u tot de volle waarheid brengen. Hij zal niet uit zichzelf spreken, maar spreken al wat Hij hoort en u de komende dingen aankondigen."

Wel heeft Jezus alles al meegedeeld, want Hij is Zelf het laatste definitieve Woord van de Vader, in Wie de Vader zich helemaal heeft uitgesproken. Maar nu moet Jezus zijn woorden nog in de Geest spreken, zodat wij er opnieuw door worden gemaakt en wij ieder voor zich tot de volle waarheid komen.

 
"Hij zal Mij verheerlijken, omdat Hij aan u zal verkondigen wat Hij van Mij ontvangen heeft. Daarom zei Ik dat Hij aan u zal verkondigen wat Hij van Mij ontvangen heeft. Al wat de Vader heeft is het Mijne."

De heilige Geest is de Persoon die, zoals in het Credo staat, "voortkomt van de Vader en de Zoon". Elke keer wanneer wij in het evangelie een woord van Jezus over de Vader horen en wij voelen ons opgenomen in een beweging van het hart naar God toe, dan hebben wij contact met de heilige Geest. Daarop letten is geestelijk leven, leven volgens de heilige Geest. Wie een geestelijk leven leidt, is er attent op, niet alleen of iets goed is in zichzelf, maar ook of het gedragen wordt door een goede geest, met andere woorden of het goede zich laat inordenen in een beweging naar God toe, het doel van mijn leven. Dan is iets pas echt goed. Dat maakt iemand pas helemaal gelukkig.
Geestelijk leven veronderstelt, dat je leert luisteren naar je hart, naar de stem van je geweten. Dat vraagt veel, maar het geeft veel meer (honderdvoud):

1. Je teert op de kracht van God, want de heilige Geest is "kracht van de Allerhoogste", "kracht uit den hoge". Wie een leven leidt volgens de heilige Geest heeft altijd kracht genoeg.
2. Door te letten op de sfeer van je hart ben je er veel sneller bij om te ontdekken of iets goed of verkeerd is. Aan de troosteloze sfeer ben je gewaarschuwd. Je wordt spontaner in je handelen, meer vanuit het hart. Is de sfeer van je hart zuiver op God gericht, dan komen er vanzelf goede woorden en daden uit voort: "Een goed mens brengt uit de schat van goedheid in zijn hart het goede te voorschijn" (Lc 6,45).
3. Je komt veel sneller tot een zuiver oordeel dan langs de weg van wetenschappelijk onderzoek en studie (van exegese en theologie). Het is deze kennis die God de gewone gelovigen geeft, om te kunnen oordelen over kwesties waarin de kerk nog niet gesproken heeft: meningen van theologen, bewegingen in kerk en samenleving.

Aan het eind op een persoonlijke manier afscheid nemen zoals Jezus deed met zijn apostelen door een gesprekje te voeren, eerbiedig en vertrouwelijk. Me dan door Jezus laten meenemen in zijn verbondenheid met zijn Vader. Dan bij de Vader mijn hart uitstorten, me daarbij laten leiden door de heilige Geest. Een Onze Vader bidden.

Wat afstand nemen door de reflexie te doen en nagaan waar ik nog niet en waar wel door de heilige Geest bewogen werd:

1. Waar was ik toen ik niet bij Hem was?
2. Waar waren we wel bij elkaar?
3. En nu, na afloop van het gebed, wat voel ik nu voor Hem? Blijvende bewogenheid na afloop van het gebed is het beste bewijs, dat ik op een diepere manier geraakt ben.