Bezoekt U voor het eerst deze site? Leest U dan eerst de inleiding. Hier vindt U aanwijzingen voor het gebruik van onderstaande tekst.

Beginnen met de geest te laten rusten bij Hem. Want het gaat niet om de broden, maar om de Gever. Jezus is voor ons als brood. In de meditatie gaan we van Hem leven.

Aangekomen bij de plaats van het gebed, een paar passen ervoor, staande me zijn tegenwoordigheid te binnen brengen, dat Hij me ziet, zoals Jezus Zelf zich de tegenwoordigheid van de Vader te binnen bracht, toen Hij brood nam: "daarop... sloeg Hij zijn ogen ten hemel." Me klein maken voor Hem in een gebaar van aanbidding.

De houding van het gebed, liggend, zittend of geknield, en in die houding vragen om de genade dat al mijn bedoelingen, daden en werkzaamheden zuiver geordend mogen zijn in dienst en lof van zijn goddelijke Majesteit.

In het kort de geschiedenis nagaan: een mensenmenigte trekt met Jezus de eenzaamheid in, ver van de bewoonde wereld. Er dreigt voedseltekort. De apostelen stellen Jezus voor de mensen weg te sturen. Zij bekennen hun tekort. Jezus voorziet Zelf in het voedseltekort. Hij doet dat in een korte liturgische plechtigheid, dezelfde die nog steeds in onze kerken in gebruik is. Dan verzadigen zij zich aan dit brood uit de hemel, aan Jezus.

De plaats: een eenzame plaats, zoiets als de woestijn waarheen Jezus zich terugtrok aan het begin van zijn openbaar leven en waarheen Hij zich telkens terugtrok om te bidden. Ook kan ik de kerken zien: leeg en verlaten veelal en ook de harten van de mensen die hunkeren naar echt voedsel.

De bijzondere genade vragen: nu eens weg met alle voedsel waarmee ik mijn geest pleeg te voeden om te zien of het werkelijk waar is wat ze zeggen: dat Hij brood is waarvan ik kan leven, waarvan ik pas echt leef.

 
"Toen de dag ten einde begon te lopen kwamen de twaalf naar Hem toe en zeiden: ... we zijn hier op een eenzame plek."

Waar loopt voor ons, voor mij iets ten einde? Het einde van een levensperiode, het einde van een verhouding, het einde van een manier van bidden, het einde van het eigen leven, het einde van de beschaving, van de kerk in deze streken, het einde van de wereld...

 
"Stuur de mensen weg... naar de dorpen en gehuchten in de omtrek om daar onderdak te vinden."

Wat zijn voor mij de dorpen en gehuchten waar ik het ga zoeken, als ik niet geloof het bij Hem te kunnen vinden? Waarin zoek ik compensatie voor de leegte van het gebed? In het werk, contacten, lezen, eten, drinken, reizen, presteren?

 
"Hij gelastte zijn leerlingen: laat ze gaan zitten in groepen van ongeveer vijftig."

Jezus stuurt niet weg, wanneer mensen ten einde raad zijn. Waar mensen het einde zien, daar begint Hij. Hij verenigt en brengt bijeen rondom zijn Persoon, aan zijn tafel. Zoals Mozes destijds. Nu zal ik gaan zitten en de verwachting in me laten groeien naar wat Hij voor me kan doen.

 
"Daarop nam Hij de vijf broden en de twee vissen, sloeg de ogen ten hemel, sprak er de zegen over uit..."

Nu met mijn ogen de blik van Jezus volgen, om te zien hoe Hij de gesloten kring van mensen-onder-elkaar naar boven toe openmaakt en zo het onder-ons-samenzijn verrijkt met een nieuwe dimensie: onze Vader die in de hemel is. Niet van de dorpen en gehuchten in de omtrek, maar daar haalt Hij het vandaan. Het einde van dit of dat wordt door mij nog niet radicaal genoeg beleefd, als ik niet tegelijk de Vader in zicht krijg, het absolute einde. De Vader is niet alleen het einde van alles. Hij is ook het begin. Hij wil met ons opnieuw beginnen. In Jezus die ons voedt met spijs uit de hemel.

 
"brak ze en gaf ze aan zijn leerlingen, om ze aan de menigte voor te zetten. Allen aten tot ze verzadigd waren."

Aan zijn tafel kunnen wij ons voeden met zijn Lichaam, met zijn liefde. Tot verzadiging toe. Ik zal niet rusten vóórdat ik mij helemaal aan Hem verzadigd heb, zodat ik gegroeid ben in de ervaren zekerheid, dat ik het leven en alles waarvan ik nu het einde zie of vrees, met Hem opnieuw kan beginnen.

Na afloop gesprekjes met de personen die in dit evangelie voorkwamen. Eerbiedig en eenvoudig. Sluiten met een Onze Vader.

Reflexie of terugblik in een andere houding, zodat ik wat kan schrijven:

1. Waar was ik toen ik niet bij Hem was? Wat zijn voor mij in dit gebedsuur de dorpen en gehuchten geweest waarheen mijn geest een goed heenkomen zocht, wanneer ik mij verveelde met Jezus?
2. Waar waren wij wel bij elkaar? Zoals Jezus bij zijn Vader, toen Hij de ogen opsloeg ten hemel?
3. En nu, na afloop van het gebed, wat voel ik nu voor Hem? Heb ik een gevoel van verzadiging overgehouden aan dit samen-zijn met Hem?