Bezoekt U voor het eerst deze site? Leest U dan eerst de inleiding. Hier vindt U aanwijzingen voor het gebruik van onderstaande tekst.
| U | it het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus |
| 1 | dat er een volkstelling moest gehouden worden in heel zijn rijk. |
| 2 | eer Quirinius landvoogd van Syrië was. |
| 3 | ieder naar zijn eigen stad, om zich te laten inschrijven. |
| 4 | en omdat hij behoorde tot het huis en geslacht van David, ging hij van Galilea, uit de stad Nazaret naar Judea, naar de stad van David, Betlehem geheten, |
| 5 | samen met Maria zijn verloofde die zwanger was. |
| 6 | brak het uur aan waarop zij moeder zou worden; |
| 7 | Zij wikkelde Hem in doeken en legde Hem neer in een kribbe, omdat er voor hen geen plaats was in de herberg. |
| 8 | die in het open veld gedurende de nacht hun kudde bewaakten. |
| 9 | en zij werden omstraald door de glorie des Heren zodat zij door grote vrees werden bevangen. |
| 10 | "Vreest niet, want zie, ik verkondig u een vreugdevolle boodschap die bestemd is voor heel het volk. |
| 11 | Christus de Heer, in de stad van David. |
| 12 | gij zult het pasgeboren kind vinden in doeken gewikkeld en liggend in een kribbe." |
| 13 | zij verheerlijkten God met de woorden: |
| 14 | mensen in wie Hij welbehagen heeft." |
| Lucas 2,1-14 |
Beginnen de geest te laten rusten bij Hem. In de houding komen van "een kind, dat zich veilig voelt op moeders schoot" (Psalm 131).
Een paar passen voor de plaats staande me in Gods tegenwoordigheid
stellen:
"...een engel des Heren... omstraald door de glorie
des Heren... zij verheerlijkten God... eer
aan God in den hoge." Dit geheim van de menswording
is vol van God. Daarom is het goed een gebaar
van eerbied te maken, zoals de herders spontaan maakten: "zij werden
door grote vrees bevangen".
Dan het gebed ingaan in de houding die me het meeste helpt om in het besef te blijven van zijn tegenwoordigheid. Dit dan ook als een genade vragen: dat al mijn bedoelingen, daden en werkzaamheden zuiver geordend mogen zijn in dienst en lof van zijn goddelijke Majesteit. Zoals Maria en Jozef, de engelen en Jezus zelf.
De geschiedenis: eerst de buitenkant binnen het grotere historische kader (volkstelling door keizer Augustus) en de eenvoudige, onopgesmukte weergave van de geboorte en van de omstandigheden. Daarna dringt er licht vanuit de hemel binnen om de eigenlijke betekenis aan het licht te brengen. Daarin wordt gezegd Wie dit Kind is. Deze gang moet ook mijn gebed maken: van buiten naar binnen.
De plaats: de stal, de kribbe, de herders, de engelen, Jozef en Maria met het Kind. Ook de os en de ezel. Ik mag er alles bij denken, als het me maar helpt om er zelf bij te zijn. Het gaat niet om historische getrouwheid, maar dat ik me door de historische buitenkant laat helpen om de binnenkant van het geheim beter te verstaan: dit Kind is mijn Verlosser.
Vragen om de bijzondere genade te mogen inzien "hoe de Heer in uiterste armoede geboren moest worden, om na zoveel moeite, honger, dorst, hitte en kou, beledigingen en onrecht aan het kruis te sterven; en dat alles voor mij" (Ignatius van Loyola).
Beginnen met na te gaan welke personen er zoal in dit
evangelie voorkomen: keizer Augustus, Quirinius staan voor de wereldlijke
machthebbers die ook in mijn leven een rol spelen. Zij spelen zonder het
te weten voor God de Vader en zorgen ervoor, dat het Kind in Betlehem geboren
wordt. Jozef en Maria geven zich aan dit besluit over als aan de Wil van
God. Ik ben altijd in Vaders hand, ook in wat mensen over mij besluiten.
Jozef en Maria: mensen aan wie God zijn Kind toevertrouwt.
De herders: wakend in de nacht over de kudde. In hen staan
de kerkelijke herders model. Zij moeten waakzaam zijn, ook in de tweede
en in de derde nachtwake.
Jezus: de Redder in behoeftige omstandigheden. Het onderpand
van Gods liefde.
De woorden: één voor één tot me nemen. Ze proeven en smaken als vruchten. Nagaan wat ze gezegd zouden kunnen hebben. Ook zien wat er niet gezegd wordt: bijvoorbeeld in de lofzang van de engelen blijft de Naam van Jezus ongenoemd. Jezus verdwijnt in zijn dienst tot eer van zijn Vader.
Zien wat ze doen: het gehoorzamen aan het besluit van de keizer. Het dulden en zwijgen. De zorg, maar ook de onuitsprekelijke, zoete blijdschap. Het waken van de herders. De uitbarsting van vreugde bij de hemelingen.
Aan het eind de gesprekken: me geleidelijk aan losmaken van dit gezelschap door ze één voor één nog eens persoonlijk aan te spreken. Het mag best kort, als het maar echt is. Het voorlaatste gesprekje is met Jezus. Het laatste met zijn en nu ook mijn hemelse Vader. Een Onze Vader met gegroeid vertrouwen en grotere innigheid.
In een wat andere houding om de vragen van de reflexie
te kunnen beantwoorden:
