Zaterdag na de Openbaring van de Heer
                                  of 12 januari 2008



Eerste lezing: 1 Johannes  5,14-21 [I 79]
Evangelie: Johannes 3,22-30 [I 80]


Inleiding  

Voor de laatste maal buigt de Kerk zich over het Kind in de kribbe en maakt zichzelf daarbij klein als een kind. Volgens het gebod van Jezus: "Als ge niet wordt als kleine kinderen, zult gij het Rijk der hemelen niet binnengaan.” Dan kan je de grot, de geboortegrot niet binnengaan. Het is ook overeenkomstig het verlangen van zijn voorloper: “Hij moet groter worden en ik kleiner."
Beginnen we ons dan eerst klein te maken, ons onze zonden bewust te maken, om deze heilige Geheimen goed te kunnen vieren.

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes

In die tijd ging Jezus met zijn leerlingen
het land van Judea in.
Hij bleef daar enige tijd met hen en doopte er.
Ook Johannes diende te Enon bij Salem het doopsel toe,
omdat daar veel water was;
men ging daarheen om zich te laten dopen.
Johannes was namelijk nog niet in de gevangenis geworpen.
Enige leerlingen uit de kring van Johannes
geraakten in een twistgesprek
met een Jood over reinigingskwesties.
Zij gingen naar Johannes en zeiden hem:
“Rabbi, de man die met u was
aan de overkant van de Jordaan
en over wie gij een getuigenis hebt gegeven:
nu Hij aan het dopen is,
lopen ze allemaal naar Hém toe.”
Johannes gaf hun ten antwoord:
“Een mens kan zich niets toe-eigenen,
tenzij het hem vanuit de hemel gegeven is.
Gij zijt zelf mijn getuigen, dat ik gezegd heb:
Ik ben de Messias niet,
maar een gezondene om voor Hem uit te gaan.
De bruidegom is hij die de bruid heeft,
maar de vriend van de bruidegom,
die staat te luisteren of hij hem hoort,
is al vol blijdschap wanneer hij de stem
van de bruidegom verneemt.
Zo nu is mijn vreugde en ze is volkomen.
Hij moet groter worden maar ik kleiner.”

Homilie  

”Een mens kan zich niets toe-eigenen, tenzij het hem vanuit de hemel gegeven is." Dat zei Johannes toen de mensen zeiden: Ze lopen allemaal naar Jezus toe om zich te laten dopen. Uw leerlingen lopen van u weg en gaan naar Hem toe. Hij pakt uw leerlingen van u af. Daarop antwoordt Johannes: Als het Hem nu eens door de hemel gegeven is, als God nu eens die leerlingen van mij, die ik ook van God gekregen heb, aan Hem zou geven. Geen kwestie van afpakken, van zich toe-eigenen, maar van God ontvangen. "Een mens kan zich niets toe-eigenen, tenzij het hem vanuit de hemel is gegeven." Als het hem niet vanuit de hemel is gegeven, dan is het afpakken, het zich toe-eigenen. Dan is het diefstal.  

Johannes formuleert hier een algemene wijze van handelen van God en de mensen. "Ons vertrouwen op God geeft ons de zekerheid dat Hij naar ons luistert als we Hem iets vragen overeenkomstig zijn wil", zo stond er in de eerste lezing. Vertrouwen is een bovennatuurlijke deugd, een ingestorte deugd. Het wordt je gegeven, het overkomt je van Godswege. En daardoor overkomt je ook wat God van je wil. Je krijgt dat vertrouwen, die eenheid met God, precies bij datgene wat Hij je wil geven. "Als wij Hem iets vragen overeenkomstig zijn wil."

Denk er maar aan dat de Geest in ons hart is uitgestort en daar roept met onuitsprekelijke verzuchtingen: 'Abba-Vader'. Een kindgevoel tegenover God. Wat kleine kinderen hebben tegenover hun ouders, vertrouwen, kinderlijk vertrouwen, dat ontstaat in het hart van de gelovigen. Maar daarvoor moet je dus kleiner worden, de geest van het kleine kind hebben, om dat kinderlijke vertrouwen te hebben en zo te krijgen wat je uit jezelf niet kunt pakken. Wie gaat er zo met God om? Wie is er zo klein? De Kerk! "De bruidegom is hij die de bruid heeft." De Kerk is het kind van God op aarde, dat altijd vraagt wat God wil en altijd krijgt wat het vraagt.

Dat is toch wat er in iedere eucharistie gebeurt? De Kerk krijgt het Woord van God, uit de hand van God, spreekt het Woord van God. En straks krijgen wij Gods zelfgave, nadat wij er om gevraagd hebben. Wij vragen wat God wil en wij worden verhoord in datgene wat we vragen overeenkomstig Gods wil. Wij moeten ons laten opnemen in het gebed van de Kerk, om zo de gaven van God te kunnen ontvangen.